Το αεροδρόμιο του Schiphol στην Ολλανδία είναι γνωστό για την εκμετάλλευση των χώρων του
Ένα υπέροχο βιβλίο για όλους τους λάτρεις του ποδοσφαίρου και φυσικά για αυτούς του Ολλανδικού είναι το Brilliant Orange The Neurotic Genius of Dutch Soccer το οποίο συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Το βιβλίο μας μιλάει για το πώς ένα έθνος 16.000.000 περίπου ανθρώπων - μικρο για τα παγκόσμια δεδομένα - καταφέρνει συστηματικά να ξεπερνά τις προσδοκίες και να καταφέρνει αξιοθαύμαστα πράγματα, παρόλα αυτά αντιμετωπίζει με στωικότητα την ήττα στα μεγάλα ποδοσφαιρικά τουρνουά.
Η ικανότητα των Ολλανδών να ξεπερνούν τις προσδοκίες έχει αποτυπωθεί και στο μοντέλο Soccernomics που είδαμε σε προηγούμενο post, όπου οι Ολλανδοί σκοράρουν 0,5 γκολ παραπάνω απο την πρόβλεψη του μοντέλου, δηλαδή υπεραποδίδουν, και βρίσκονται 9οι απο 49 στη σχετική λίστα ομάδων που υπεραποδίδουν σύμφωνα με το βιβλίο Soccernomics.
Το βιβλίο ξεκινάει με το μεταπολεμικό ποδόσφαιρο για να εξηγήσει πώς το να ξεπερνά τις προσδοκίες έγινε βασικό στοιχείο του Ολλανδικού ποδοσφαίρου.
Για τους νεώτερους οπαδούς το Ολλανδικό ποδόσφαιρο είναι παντού σήμερα. Το βιβλίο το παραδέχεται ξεχωρίζοντας την δουλειά του Αρσέν Βενγκέρ με τις ομάδες της Arsenal σαν μια επιτυχημένη επαγγελματική ενσωμάτωση του Ολλανδικού " Total Football " έξω απο την Ολλανδία.
Αυτό όμως δεν συνέβαινε στις αρχές της δεκαετίας του '70. Τότε οι Ολλανδοι τελειοποιούσαν την δική τους εκδοχή ποδοσφαίρου και το εξαπέλυσε στον πλανήτη στην Γερμανία το 1974.
Σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο οι Ολλανδοί ξεκίνησαν τον θρύλο που τους θέλει να ξεπερνάνε τις προσδοκίες.
Η τραγική απώλεια του τίτλου το 1974 και η πιο αναμενόμενη του 1978 στήσανε την ιστορία του Ολλανδικού ποδοσφαίρου και αντιμετωπίστηκαν απο τον ψυχισμό των Ολλανδών σαν κάτι αποδεκτό, ανεκτό και πανηγυρικό κατά μια έννοια.
Το βιβλίο μας ταξιδεύει και μας αφηγείται ιστορίες για το πώς η κουλτούρα του λαού αποτυπώθηκε στο στυλ ποδοσφαίρου τους.
Μας εξηγεί πως οι περιορισμοί της γης και των χρήσεων της οδηγούν σε μια άλλη οπτική του γηπέδου ποδοσφαίρου, ενώ παράλληλα μας λέει πως οι στρατηγικές τους για πολλαπλές χρήσεις του ίδιου χώρου στο γήπεδο αποτυπώνονται στο μοναδικό σχεδιασμό και χρήση του χώρου στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Schiphol. Ας μην ξεχνάμε ότι το όνομα δεν είναι Holland ( Ολλανδία ) που είναι ένα τμήμα της χώρας αλλά Netherlands ( Κάτω Χώρες ) κάτι που τονίζει ότι ως έθνος ξεπερνάνε τις προσδοκίες και δημιούργησαν την γη τους κυριολεκτικά από το πουθενά.
Σε ένα άλλο κεφάλαιο ο συγγραφέας μας εξηγεί πως η δημοκρατία συνεργασιών της Ολλανδίας αποτελεί ένα φρένο για την ποδοσφαιρική τους ομάδα και πώς οι κατά βάση άθεοι Ολλανδοί ακόμα ντρέπονται για τα εξαιρετικά επιτεύγματα βάση της ηθικής κληρονομιάς της Καλβινιστικής ιστορίας τους.
Αυτές οι καταβολές της κοσμοθεωρίας τους τους κάνουν να αποδέχονται πιο άνετα την αποτυχία να κερδίσουν ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά και στο κεφάλαιο 6 μας εξηγεί πώς τέτοιες δημοκρατικές τάσεις καταδίκασαν την τεράστια ομάδα της δεκαετίας του '70.
Σε άλλο κεφάλαιο μας περιγράφει τον αγώνα των Ολλανδών σε σχέση με τον ρόλο τους στο ολοκαύτωμα και πως η υιοθεσία Εβραίων από τον Άγιαξ για να εξευμενίσουν τις παλιές μνήμες έθρεψε νέα αντισημιτικά συνθήματα από τις αντίπαλες ομάδες.
Επίσης εξηγεί πως αντί-γερμανικά αισθήματα τα οποία δεν υπήρχαν στη χώρα μέχρι τα τέλη του '70 αναπτύχθηκαν και δυνάμωσαν τις δεκαετίες του '80 και '90 κυρίως μέσα από τις ποδοσφαιρικές μάχες των ομάδων και των εθνικών των δύο χωρών.
Σε κάποιο από τα τελευταία κεφάλαια ο David Winner μας βάζει στο κέντρο της διαμάχης του Ολλανδικού ποδοσφαίρου : να κερδίσεις ή να μην κερδίσεις στα πέναλτι.
Φαίνεται ότι στο κυνήγι της τελειότητας του ποδοσφαίρου τους, οι Ολλανδικές ομάδες του '80 και του '90 αισθάνθηκαν κάποια στιγμή ότι το να κερδίσουν στα πέναλτι ήταν υποδεέστερο.
Αν δεν μπορούσαν να κερδίσουν στα 90 ή στα 120 λεπτά του αγώνα ήταν σαν να παράταγαν στην τύχη την διαδικασία των πέναλτι περισσότερο παρά να σκεφτούν ένα σύστημα για να κερδίζουν στην διαδικασία αυτή.
Ενώ άλλες ομάδες ανέλυαν την συμπεριφορά των τερματοφυλάκων πριν το παιχνίδι και έφτιαχναν συστήματα για τις εκτελέσεις των πέναλτι, οι Ολλανδοί δεν έκαναν ούτε προπόνηση στην εκτέλεση τους.
Ξέρουμε από το κεφάλαιο 6 του Soccernomics ( ένα βιβλίο στο οποίο θα αναφερθώ στο μέλλον ) ότι τα χτυπήματα πέναλτι δεν είναι στατιστικά σημαντικά στο αποτέλεσμα ενός αγώνα σε σχέση με το προβλεπόμενο αποτέλεσμα απο το μοντέλο του Soccernomics το οποίο λαμβάνει υποψη το πλεονέκτημα έδρας, το ΑΕΠ μιας χώρας, και τον πληθυσμό της.
Η απλούστευση πίσω απο αυτό λέει ότι στα στατιστικά τεστ τα πέναλτι δεν επηρεάζουν σημαντικά το μέσο αποτέλεσμα , δεν λέει τίποτα για συγκεκριμένα αποτελέσματα. Στην περίπτωση της Ολλανδικής ομάδας ξέρουμε ήδη ότι επιτυγχάνουν πολύ περισσότερα απο ότι προβλέπει το συγκεκριμένο μοντέλο.
Στην περίπτωσή τους κάθε παιχνίδι που θα κέρδιζαν στα πέναλτι θα τους ανέβαζε ακόμα πιο ψηλά στην σκάλα των ομάδων που υπεραποδίδουν.
Το γεγονός ότι έχουν χάσει εναν αριθμό αγώνων στα πέναλτι λόγω της έλειψης προπόνησης σε αυτά ή γιατί δεν σέβονται αυτό τον τρόπο νίκης σημαίνει ότι πιθανότατα θα βρίσκονταν ακόμα πιο ψηλά στα έθνη που αποδίδουν πέρα απο τις δυνατότητές τους όπως μετρούνται απο το μοντέλο Soccernomics.
Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε αν η Ολλανδική ομάδα έχει δείξει μια σημαντική μεταστροφή στις νίκες ή τις ήττες στα παιχνίδια που κρίθηκαν στα πέναλτι.
Ο συγγραφέας David Winner τονίζει την συνεχιζόμενη μάχη απο αρκετούς στα προγράμματα του Ολλανδικού ποδοσφαίρου ώστε να τονίσουν την ανάγκη εφαρμογής στρατηγικών και προπόνησης στην εκτέλεση των πέναλτι.
Συνοψίζοντας όπως καταλάβατε συνιστώ ανεπιφύλακτα το βιβλίο Brilliant Orange The Neurotic Genius of Dutch Soccer
Είναι καλογραμμένο, αφηγηματικό και ισοροπεί μεταξύ ποδοσφαίρου και κουλτούρας.
Για όσους θέλουν να αρχίσουν να καταλαβαίνουν την Ολλανδία και την εθνική της ομάδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου